__________________________________________________

อันที่จริงผมเป็นเด็กหนุมธรรมดาที่หลงเข้ามาในเขตแดนแห่งความยุ่งเหยิงนี้เมื่อนานมาแล้วและไม่สามารถออกไปได้จนบัดนี้ วันคืนตื่นดับล่วงลับไป ชีวิตผมหมดไปกับความคิดฟุ้งซ่าน... เพียงลำพัง...

แต่แล้ววันหนึ่งมันก็เข้ามาในชีวิตผม "เซ็น" ผมเรียกมันอย่างนั้น

เซ็น เป็นแมวพเนจรสาวสีขาว-เหลืองที่แอบย่องผ่านหน้าต่างเข้าไปในบ้านโน้นบ้านนี้อยู่เป็นประจำ

 
ผมพบเซ็นครั้งแรกในคืนที่ฝนตกหนักมาก มันย่องเข้ามาทาง "รู!?" หลังบ้านด้วยสภาพที่น่าสงสารยิ่งนัก ตัวสั่นเทาเพราะความหนาว มันพยายามสะบัดตัวด้วยแรงอันอ่อนระทวยเต็มที ผมมองดูเจ้าแมวน้อยด้วยความแปลกใจ เจ้ามองแมวจ้องมองผมด้วยความกลัว ผมรู้ได้ทันทีว่ามันไม่ชอบอาบน้ำ มันเลือกที่จะสู้ตายกับผมดีกว่าจะออกไปตายกลางฝน ผมก้าวเข้าไปหามันหนึ่งก้าว มันถอยหลังไปสองก้าว ผมหันซ้ายหันขวาเพื่อจะหาผ้าแห้งๆสักผืน มันยังคงจ้องเขม็งทะลุเข้าไปในใจของผม

 
ผมคว้าผ้าขี้ริ้วที่พาดอยู่บนราวบันได มันทำหูตั้งทันที (หรือมันตั้งอยู่แล้ว) ผมจนปัญญาจะเข้าใกล้มัน จึงวางผ้าขี้ริ้วแห้งลงบนพื้น หยิบนมจากตู้เย็นเทใส่ถ้วยกระดาษ... วางไว้แล้วเดินจากไป โดยคิดว่าพอฝนหยุดแล้วมันก็จะจากไปเอง

 
ผมไม่ชอบแมวมาแต่ไหนแต่ไร ผมรู้สึกว่ามันขี้ประจบและไม่จริงใจ มันจะก้มหัวให้เราเฉพาะเวลาหิว เอาตัวมาถูขาเรา ร้องเมี้ยวๆ นอกจากเวลานี้แล้วมันก็จะไม่ใยดีเรา เดินหูตั้งทำตัวราวกับว่ารู้ทุกสิ่งทุกอย่างในโลก ถ้าเราตีมันหรือไม่ให้อาหาร มันก็จะแยกเขี้ยวแล้วเชิดหน้าจากเราไปในสักวัน
ตรงกันข้าม ผมชอบหมามากกว่า มันขี้เล่นและดูไร้เดียงสา มันจะเล่นกับเรามากกว่าจะประจบเพื่อขออาหาร ทั้งยังไม่เคยเถียง และให้อภัยเราได้เสมอ

 
หลังจากวันนั้นเจ้าแมวน้อยก็กลับมาอีก คราวนี้มันไม่กลัวแล้ว มันเข้ามาคลอเคลียร้องเมี้ยวๆ อย่างที่แมวทั่วไปพึงกระทำ... อย่างที่ผมเกลียดนัก! มันเริ่มจากเอาตัวไปถูสิ่งของที่อยู่ใกล้ๆ สอง-สามที แล้วค่อยเปลี่ยนมาถูขาเรา พอผมเดินไปที่ตู้เย็น มันก็จะเอาตัวไปถูตัวเย็นก่อน แล้วก็เปลี่ยนมาถูขาผม 'ทำไมมันต้องทำแบบนี้เนาะ‘ ผมคิด

ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ทุกเย็นมันจะต้องมาถูตู้เย็นกับขาผม แล้วนอนซุกในห้องเก็บของ และจากไปก่อนผมตื่นมาในตอนเช้าโดยไม่ร่ำลา

 
ผมไม่รู้หรอกว่ามันไปไหนทุกเช้า และเผชิญอะไรมาทั้งวัน แต่ที่ผมรู้ก็คือมันไม่เคยเรียกร้องอะไรจากผมมากกว่ามื้อเย็น ไม่เคยทิ้งขี้เยี่ยวในบ้านผม (อย่างน้อยผมก็ยังไม่เคยเห็น) จนวันนี้ ทุกครั้งที่มันเห็นผม แม้มันจะไม่หิวมันก็จะมานั่งเงียบข้างๆ ราวกับจะบอกว่า ’มึงอย่าลืมเตรียมมื้อเย็นให้กูนะ‘ ผมอยู่ในเขตแดนแห่งความยุ่งเหยิงนี้มานาน ก็เพิ่งจะมีเจ้าแมวตัวนี่แหละที่มานั่งเป็นเพื่อนผม... ไม่ว่าด้วยเหตุผลใดก็ตาม

 แล้ววันนึงผมก็ถามมันว่า "เอ็งไม่มีเพื่อบ้างหรอวะ?"

"เมี๊ยว" มันตอบ

ผมไม่รู้ว่ามันไม่เข้าใจผม หรือ ผมต่างหากที่ไม่เข้าใจมัน? อย่างไรก็ตาม ผมเริ่มรู้สึกอิจฉาแมว ที่มันยังสามารถทำตัวเป็นปกติสุขได้แม้ว่าจะต้องอยู่คนเดียวมาตลอด และด้วยเหตุนี้เองผมจึงเรียกมันว่า "เซ็น"

 
เซ็นทำให้ผมเข้าใจแมวมากขึ้น แมวเป็นสัตว์ที่หยิ่งในตัวเอง แต่ไม่อายที่จะก้มหัวให้คนอื่นยามต้องการอาหาร ประจบประแจงผู้คนเพื่อเลี้ยงปากท้อง มันต่างกับมนุษย์ตรงไหนกัน? มนุษย์ผู้เชิดชู "ความเป็นตัวของตัวเอง" ก็ยังหลีกไม่ได้ที่จะต้องยอมอ่อนยอมแข็ง เรียนรู้และปรับตัวเพื่อเอาชีวิตรอดในสังคม บางที.. คนที่แสแสร้งที่สุดก็คือคนที่ทำราวกับว่าตัวเองไม่ได้เสแสร้งอะไรเลย

 
ผมเคยเลี้ยงหมามาก่อน แต่สำหรับผม เจ้าเซ็นนั้นไม่เหมือนกัน มันไม่ใช่สัตว์เลี้ยง หากแต่เป็นเพื่อน มันไม่มีที่อยู่เป็นหลักแหล่ง และไม่มีเจ้าของ เซ็นก็เหมือนแมวทั่วไปที่รักสันโดษ ใช้ชีวิตเรียบง่าย เช็ดตัวด้วยผ้าขี้ริ้วและดื่มนมในถ้วยกระดาษ
ผมเริ่มเข้าใจว่าเจ้าเซ็นมันก็คงไม่ได้อยากใช้ชีวิตด้วยการเอาตัวไปถูตู้เย็น ร้องเมี๊ยวๆ ประจบประแจงเพื่อขออาหารนักหรอก ถ้าเป็นไปได้มันก็คงอยากมีชีวิตอิสระ ไม่ต้องเป็นภาระของใคร แต่ผู้ที่ทำให้มันต้องทำเช่นนี้ก็คือเราเองนั้นแหล่ะ มนุษย์อย่างเราอ้างสิทธิ์ในการครอบครองทรัพยากรโลก สิ่งมีชีวิตทั้งหลายเคยใช้ทรัพยากรร่วมกันแต่พอจำเป็น ในขณะที่มนุษย์บางคนกลับใช้เพื่อสนองต่อความโลภของตนเอง เราโขมยอาหารและที่อยู่มาจากสัตว์เหล่านั้น แล้วก็ "เมตตา!?" ให้อาหารและที่อยู่มันในฐานะ "สัตว์เลี้ยง" อ้างว่าตนเป็น "ผู้มีพระคุณ" และ(บางคน)เลี้ยงมันเยี่ยงทาส
 

ทุกวันนี้ผมจะพยายามเตรียมอาหารเย็นไว้ก่อนที่เจ้าเซ็นมันจะมาถูตู้เย็นกับขาผมเสมอ เพื่ออย่างน้อยอยากให้มันคิดว่า "เฮ้ย! อาหารตกอยู่ กูหาเจอเองนะ" มันจะได้ใช้ชีวิตอย่างอิสระ โดยไม่ต้องมาติดพันกับ "บุญคุณ" ซึ่งผมไม่เคยมีโดยแท้จริง

 
ผมอาจคิดไปเองแต่ผมรู้สึกว่า เจ้าเซ็นมันรู้ว่าผมกำลังเหงา วันวาเลนไทน์ในเขตแดนแห่งความยุ่งเหยิงมีเพียงเซ็นนั่งเงียบๆ เป็นเพื่อนผม มันจะรู้หรือว่าวันนี้เป็นวันวาเลนไทน์? แต่ถึงจะรู้หรือไม่รู้ก็คงไม่มีอะไรแตกต่าง เพราะอย่างไรเสีย "เซ็น" ก็คือ "เซ็น" มันไม่เคยเหงาเพราะไม่ได้ดอกกุหลาบ ไม่เคยร้องไห้เพราะไม่มีใครบอกรัก และแม้มันจะทำตัวหยิ่งยโสเพียงใด มันก็ไม่รังเกียจที่จะเช็ดตัวด้วยผ้าขี้ริ้วผืนเดิม